Kansengelijkheid begint met zien wat een kind nodig heeft

Kansengelijkheid vraagt om samenwerking

Binnen Verbeter Breda wordt veel samengewerkt aan kansengelijkheid. Toch ziet Kim dat die samenwerking de afgelopen jaren een nieuwe fase is ingegaan. “We zijn steeds meer gaan kijken vanuit een gezamenlijk doel. Niet vanuit de vraag wat mijn organisatie doet of wat jouw organisatie doet, maar vanuit de vraag: wat heeft dit kind nodig?” Dat lijkt vanzelfsprekend, maar vraagt in de praktijk om een andere manier van werken. “Je moet bereid zijn om over de grenzen van je eigen organisatie heen te kijken. Dat betekent soms dat je dingen loslaat, soms dat je investeert in iets waar een andere organisatie de resultaten van ziet. Maar uiteindelijk gaat het niet om organisaties. Het gaat om kinderen.” Juist daarin ziet Kim de kracht van Verbeter Breda. “Het programma brengt mensen samen die normaal gesproken niet vanzelfsprekend met elkaar aan tafel zitten. Daardoor ontstaan nieuwe verbindingen en nieuwe mogelijkheden.”

De brugfunctionaris als schakel tussen school en thuis

Wanneer Kim gevraagd wordt naar een ontwikkeling die volgens haar echt het verschil maakt, noemt ze vrijwel direct de brugfunctionaris. “Voor mij is dat een van de belangrijkste functies die we de afgelopen jaren hebben toegevoegd.” De brugfunctionaris vormt letterlijk een brug tussen ouders en school. Niet door problemen over te nemen, maar door ouders te helpen hun weg te vinden naar passende ondersteuning. “Een leerkracht heeft een andere taak. Een directeur heeft een andere verantwoordelijkheid. Een brugfunctionaris heeft juist de tijd en expertise om naast ouders te gaan staan en samen te kijken: wat is hier nodig?” Dat blijkt in de praktijk van grote waarde. Soms gaat het om vragen die op het eerste gezicht klein lijken, maar grote gevolgen hebben voor een kind. Een kind dat zonder bril in de klas zit. Een leerling die geen eigen bed heeft en daardoor slecht slaapt. Of een gezin dat de weg naar bestaande regelingen en ondersteuning niet weet te vinden. De brugfunctionaris helpt signalen op te vangen, brengt de juiste mensen met elkaar in contact en zorgt ervoor dat ondersteuning daadwerkelijk bij gezinnen terechtkomt. Daarbij maken brugfunctionarissen gebruik van bestaande voorzieningen en regelingen (zoals het Jeugdeducatiefonds) wanneer die kunnen helpen om een drempel weg te nemen. “Zij zien vaak als eerste waar hulp nodig is. Daardoor kunnen problemen eerder worden aangepakt.” Volgens Kim zijn brugfunctionarissen inmiddels onmisbaar geworden binnen scholen die werken aan kansengelijkheid. “Ik zie ze niet meer verdwijnen. Als je serieus werk wilt maken van gelijke kansen, heb je deze mensen nodig.”

De familieschool: één plek voor ondersteuning

Een andere ontwikkeling waar Kim veel vertrouwen in heeft, is de familieschool. Daarin werken onderwijs, kinderopvang, maatschappelijke organisaties en andere partners samen vanuit één locatie en één gezamenlijke ambitie. “Het idee is eigenlijk heel simpel. Ouders hoeven niet meer zelf uit te zoeken bij welke organisatie ze moeten zijn. We organiseren ondersteuning zoveel mogelijk rondom het gezin.” Dat maakt hulp toegankelijker en voorkomt dat gezinnen verdwalen tussen verschillende loketten en regelingen. Volgens Kim sluit de familieschool naadloos aan bij de gedachte achter Verbeter Breda. “We willen niet dat organisaties naast elkaar werken. We willen dat ze samen optrekken rondom kinderen en gezinnen.”

Van projecten naar structuur

egelijkertijd ziet Kim ook een belangrijke uitdaging. Veel succesvolle initiatieven zijn nog afhankelijk van tijdelijke subsidies of projectfinanciering. Dat maakt ze kwetsbaar, terwijl juist deze voorzieningen vaak van grote waarde zijn voor kinderen en gezinnen. “Je wilt niet afhankelijk zijn van toevallige subsidies. Je wilt bouwen aan iets dat blijft.” Volgens Kim ligt de volgende stap daarom in het duurzaam verankeren van succesvolle aanpakken. “Het gevaar is dat goede ideeën afhankelijk blijven van enthousiaste mensen. Natuurlijk heb je kartrekkers nodig, maar uiteindelijk moet het onderdeel worden van de structuur. Het moet niet aan personen hangen, maar aan de manier waarop we in Breda samenwerken.” Daarbij noemt zij onder meer de brugfunctionaris, de familieschool en initiatieven rondom brede talentontwikkeling als voorbeelden van voorzieningen die blijvend waarde toevoegen. “Als we weten dat iets werkt, moeten we ervoor zorgen dat het ook blijft bestaan.”

Een stad die kinderen zíet

Deze zomer vertrekt Kim naar de Verenigde Staten. Daarmee komt een einde aan haar directe betrokkenheid bij het programma. Toch kijkt ze met vertrouwen naar de toekomst. Wanneer gevraagd wordt wat haar droom is voor Breda, hoeft ze niet lang na te denken. “Ik hoop dat we blijven kijken naar talent. Niet naar wat kinderen missen. Niet naar hun achtergrond. Niet naar de uitdagingen waarmee zij opgroeien. Maar naar wat zij kunnen.”

“Mijn droom is een stad waarin iedereen die rondom een kind staat - ouders, scholen, hulpverlening, verenigingen en overheid - samen kijkt naar dezelfde vraag: welk talent zien we hier en hoe kunnen we dat helpen groeien?” Volgens Kim begint kansengelijkheid precies daar. “Wanneer een kind zich gezien voelt, ontstaan mogelijkheden. En als we dat samen doen, kunnen we veel meer bereiken dan ieder afzonderlijk.”